Në librin e dytë, historia e Tengos me Aomamen vazhdon të zbulohet edhe më. Gjithnjë e më shumë bëhet e qartë ekzistenca e botës paralele 1q84. Shumë pyetje kanë marrë thuajse përgjigje tani, por habi të reja zgjohen: a ka vërtet ndonjë shtjellë në ajër? Kush janë Njerëzit e Vegjël dhe si mundet të kenë ata qasje në këtë botë përmes një dhie të verbër?

Teknologjia krijon iluzionin e gjithëpërmbajtjes dhe monitorimit të pandërprerë të informacionit, mirëpo na mungon interpretimi i përshtatshëm për këtë fluks të pandërprerë informacioni. Në këtë manifest, Byung-Chul Han e denoncon transparencën si një ideal të rremë, si mitologjinë bashkëkohore më të dëmshme dhe më të fuqishme.

Frymëzuar nga realitetet komplekse të Irakut, të cilat ajo i njeh mirë, Emilienne Malfatto na çon në një shoqëri të mbyllur, të sunduar nga autoriteti mashkullor dhe kodi i nderit. Një roman i parë verbues, me intensitetin e një tragjedie të lashtë.

Ai është vëllai i “Arabit” të vrarë nga njëfarë Mërso, krimi i të cilit lidhet me një roman të famshëm të shek XX. Shtatëdhjetë vjet më pas, Haruni, që në fëmijëri ka jetuar në hijen dhe me kujtimin e vëllait të vrarë, nuk pranon ta lërë këtë në anonimat: i jep një emër dhe një histori Musait të vdekur rastësisht në një plazh me shumë diell.

“Gratë luanesha të Teheranit”, i krahasuar me “Gjuetarin e balonave” është një roman magjepsës për miqësinë, dashurinë dhe guximin, si edhe një rrëfim prekës që zbulon fuqinë e jashtëzakonshme të lidhjeve të krijuara në fëmijëri.