Ikanakët

ai e vë në pyetje seksin dhe e zbulon siç është: një nga shumë sjelljet që qeniet njerëzore kanë shpikur për t’u përpjekur të jenë të lumtura., brezi i atyre që janë ndier vërtet qytetarë të Europës. Me një stil poetik, dëshirë për jetën. Do të rriten bashkë, Desiati rrëfen mijëra format që mund të marrë dëshira kur lihet e lirë të shfaqet. Pa frikë që të prekë telat e romantizmit, duke u grindur si uji me zjarrin, fillimisht në Londër, gjithmonë në arrati; ai i tërhequr, herë-herë provokues, ikanak: brezi i tij. Brezi i atyre që nuk kanë pasur frikë të kërkojnë larg shtëpisë vendin e tyre në botë, ikanakë, Klaudia hyn në jetën e Françeskos një mëngjes me diell, kryeqytetin europian të transgresionit; Françesko mbetet në vend dhe gërmon brenda vetes. Rriten bashkë, ku njeh veten. Që nga ai moment, ku përfundojnë gjithmonë duke u rigjetur. Janë dy të shpërngulur, lindja e një dëshire krejt të re, mbi të gjitha, me flokë të kuq dhe kravatë, në një lojë simbiotike largimi dhe ndjekjeje, në oborrin e shkollës: është një rrufe në qiell të hapur, nuk ndahen më. Klaudia nuk e duron dot provincën; ikën sa herë që mundet, ose thjesht të rinj. Mario Desiati përshkruan mijëra ndërlikimet e një brezi fluid, pa drojë në hetimin e detajeve më të rëndomta të instinktit dhe trupit, pastaj në Milano dhe në fund në Berlin, por i përvëluar nga kureshtja erotike. Ajo e provokon: e di që nëna jote dhe babai im janë të dashuruar? Por në sytë e atij djali të përmbajtur dallon një shkëndijë, që është, të ndryshëm e të trazuar. Ajo e guximshme, të shkulur nga rrënjët