Romani: “Perëndia e mizave” u publikua ne vitin 1954 nga Faber & Faber. Kjo vepër u cilësua si metaforë e Satanait nga Tomas S. Eliot, që në atë kohë ishte në krye të shtëpisë botuese angleze. Ky libër u botua në Shtetet e Bashkuara një vit më vonë.

Në qendër të veprës është miqësia mes dy grave. Sula dhe Nel- të dyja me ngjyrë, të dyja të zgjuara por të varfra, të rritura në një provincë, takohen kur janë veçse dymbëdhjetë vjeçe dhe ende ëndërronin për princin e kaltër.

Një roman tejet i zjarrtë dhe provokues, “Zoti e ndihmoftë fëmijën!”, libri i parë i Toni Morrisonit, me ngjarje të vendosura në kohët tona, edhe pse ka në thelbin e tij ndërthurjen e disa jetëve të ndryshme, përcjell një dhe vetëm një mesazh: mënyra e rritjes dhe vuajtjet në fëmijëri, janë vendimtare në formimin ose deformimin e personalitetit të një të rrituri.

Shtërgjet përbët nga një mozaik karaktersh që janë në levizje të pandërprerë. Duket se bota moderne leviz në mënyrë të coroditur dhe se kaosi është i gjithëpranishëm jo vetëm ngaqë është copetuar itinerari i levizjes, por edhe ngaqë vetë subjekti i levizjes është copëtuar.

Ky është romani i parë i Sophie Daull-it dhe është nderuar me Çmimin e Debutimit nga Lauriers Verts de La Forêt des Livres. Me një guxim për t’u admiruar, ky libër është i një çiltërsie të rrallë, i një bukurie që, ndonëse e plotë, vijon të rritet gjithnjë e më shumë.

“Pianisti” është sa dëshmi e ngadhënjimit këmbëngulës të jetës së një njeriu përballë vdekjes, aq edhe e forcës njerëzore për t’u ngritur nga hiri.

Pasionet janë parësore, të dhunshme: një vëlla i gatshëm për të vrarë për pak drogë, një nënë e prirë të prostituojë të bijën, një burrë i pasur kinez që vjen nga Veriu, përballë një familjeje të shkatërruar.