NJË RRËFIM THELLËSISHT PREKËS E DEPËRTUES MBI SFIDAT DHE ZBULIMET QË SJELL NJË PRAKTIKË KREJT E PAZAKONTË – SEANCA TË VETME, NJËORËSHE NGA NJË PREJ PSIKOTERAPISTËVE MË TË SHQUAR TË KOHËS SONË.
Sa mendje të çuditshme kemi! Apo duhet të them, sa mendje të zgjuar? Një mendje që është ndarë më dysh, e tillë që njëra pjesë kishte zgjedhur të harronte diçka, që pjesa tjetër e dinte. E pabesueshme! Në skajet e vetëdijes po zhvillohej një betejë. Por cila pjesë e mendjes ishte ajo e vetëdijshmja? Ndoshta herë njëra e herë tjetra. Vazhdova ta shqyrtoja këtë dukuri, por procesi sikur më rrëshqiste nga duart. Njëra pjesë shfaqej me vrull në ndërgjegje për nja dy çaste dhe pastaj errësohej menjëherë nga një pjesë tjetër, që e konsideronte si detyrë të sajën ta pengonte që të dukej. Shto këtu edhe faktin që i vetmi mjet që kisha në dorë për të hulumtuar, ishte po ajo mendje që po përpiqesha të ekzaminoja.