Por, fundja, aq më keq për të! Tani Frederiku i urrente të gjitha gratë. Dhe lotët i ishin mbledhur lëmsh në grykë, sepse dashuria e tij kishte mbetur e papërfillur dhe dëshira e tij e zjarrtë nuk ishte plotësuar.

Fitzgeraldi njihet si shkrimtari më i shquar i letërsisë amerikane që ilustroi me veprën e tij Epokën e Jazz-it. I njohur te lexuesi shqiptar përmes romaneve të tij (Getsbi i madh, Kjo anë e parajsës, E magjishme është nata dhe Të bukur dhe të mallkuar), tashmë i ofrohet edhe krijimtaria e tij në prozën e shkurtër, ku, praktikisht, Fitzgerald-i arriti kulmin e letërsisë së tij me portretimin e jetës moderne amerikane.

Regjimi totalitar i Vëllait të Madh, që vëzhgon vazhdimisht gjithkënd dhe  gjithçka nëpërmjet ekraneve të panumërta, ushtron kontrollin absolut mbi  veprimet dhe ndërgjegjet e njerëzve. Gjithçka i shërben pushtetit. Librat,  gazetat, arkivat dhe mendjet falsifikohen pareshtur, sepse “kush ka në dorë të  shkuarën, ka në dorë të ardhmen; kush ka në dorë të tashmen, ka në dorë të  shkuarën.”  

Sofokliu, poeti i dytë i madh i Greqisë së Lashtë, i cili në qendër të veprës së tij vendosi njeriun përballë vetes, me dobësitë dhe forcën e tij (në dallim nga Eskili që u interesua për fatin e fisit), me fatkeqësitë dhe grackat që i thurte jeta; individin përkundër njerëzve të tjerë, me forcën për të përballuar përndjekjen nga fati, frymëzuar nga ideale të mëdha, nga e vërteta dhe drejtësia.

Në këtë roman janë letrat e famshme të dashurisë, botuar fillimisht në fletoret e kryeqytetit: të ngrohta, plot dashuri të sinqertë, që kulmojnë me ndjenjën e pastër e të sinqertë.

“Lufta e Grave” (La guerre des femmes), është njëri nga romanet e suksesshme të shkrimtarit të madh frances, të shekullit të nëntëmbëdhjetë, Aleksandër Dyma. Ky roman, edhe pse disi i harruar dhe i lënë në hije, mbetet po aq i sukseshmëm sa edhe Tre musketierët apo Konti i Monte Kristo. Temën qendrore të rij e përbëjnë ngjarje dhe fakte të vërteta nga historia politike e Francës e shekullit XVII.