Një qeli, katër burra, dhjetë ditë, një mori historish: një vjetër janë të burgosur në një dhomë të ngushtë e të akullt në bodrumet e Stambollit. Mes marrjes në pyetje, torturave, kohës pezull dhe palëvizshmërisë së detyruar, në të cilën janë gozhduar, ata zbulojnë magjinë dhe fuqinë e fjalës si e vetmja rrugë e mundshme shpëtimi. Personazhet e këtij libri, ashtu si te Dekameroni, kalojnë kohën e izolimit të tyre duke i treguar njëri-tjetrit histori dhe kështu, në një rrëfim koral, zbulojnë fillin që i lidh dhe arsyen pse gjenden të burgosur.

Tereza Boučková ka birësuar dy fëmijë me prejardhje rome, dhe më pas ka lindur fëmijën e saj. Dy fëmijët e adoptuar hynë në jetë, me besimin se dashuria njerëzore por edhe ndjesia e mëmësisë, do të bënin të mundur përballimin e çdo vështirësie.

Mirëpo të dy fëmijët, në adoleshencë fillojnë të shkëputen nga kontrolli i prindërve. Ata fi lluan të bëjnë një jetë pa rregulla, duke shkaktuar dhunë dhe kryer vjedhje, madje edhe brenda shtëpisë së tyre.

Sjellja e tyre shkakton në mënyrë të pashmangshme, një sërë veprimesh dhe reagimesh të pakontrolluara të cilat përshkallëzohen duke përfshirë të gjithë anëtarët e familjes, ku askush nuk mund ti shpëtojë tensionit dhe situatave negative.