Mjalti i hidhur është një roman që bashkon tri gra që nuk e kanë njohur kurrë karakterin e njëra tjetrës dhe shumë të ndryshme në sjelljet e tyre, në një Eden të thyer. Ky roman analizon mënyrën se si secila prej tyre përpiqet ta rindërtojë jetën sipas kushteve, lidhjeve dhe zgjedhjeve personale.

Një eksperiment kurioz dhe interesant, diku midis Bukowskit dhe Céline, “Të hënat blu” është një libër plot jetë dhe të vërteta, ekspresiv, i gjallë dhe jetësor, sikur autori të donte të derdhte gjithçka, absolutisht gjithçka, të rinisë dhe aventurave të tij të para profesionale e seksuale në të, pa menduar shumë për stilin, por plot episode, kujtime, reflektime dhe përshtypje që vijnë njëra pas tjetrës.

Një rrëfim familjar, dashurie, fillimesh të reja që mund të gjenden vetëm në libra.

“Brohoritje për mbretëreshën e leximeve të verës!”- theSkimm”Nuk e kisha llogaritur Çarli Florekun.”Gjëra të bukura ndodhin te liqeni. Kështu thoshte gjyshja e Alisës

Një qen endacak i çuditshëm në një epokë në të cilën nevojitet një padron, Briçoja i mëson së bijës pikturën dhe e hedh në botën e artit si një rioshe me aftësi të veçanta, duke i imponuar fatin e virgjërisë. Por Plautila, grua dhe me origjinë të thjeshtë, e ka të vështirë të dalë në pah në mjedisin e artistëve romanë, i sunduar nga Bernini dhe Pietro nga Kortona.

Një burrë dhe një grua takohen rastësisht ndërsa po kthehen në atdheun e tyre, të cilin e kishin braktisur 20 vjet më parë, kur ata zgjodhën të mërgonin. A do të arrijnë të kapin fillin e historisë së tyre të çuditshme të dashurisë, të këputur pothuajse që në njohje dhe pastaj të humbur në detin e historisë?

Në Francën bashkëkohore, Anjeza, e martuar dhe me një vajzë të rritur, ndihet e tëhuajësuar nga i shoqi, e bija dhe motra e saj. Në Vajmarin e shekujve 18-19, Gëtja, tashmë i martuar prej kohësh dhe drejt pleqërisë, përjeton një histori të ngatërruar me Betina Brentanon, njëzet vjet më e re se ai dhe e sapomartuar.

Mirupafshim atje lart është një roman emocionues dhe i guximshëm që rrëfen trazirat e periudhës së parë të pasluftës, iluzionet e armëpushimit, hipokrizinë e Shtetit që lëvdon të vdekurit, por harron të gjallët, neverinë e ngritur në virtyt.