Kemi të bëjmë me një lumë të paanë fjalësh që e t tronditi nga themelet mjedisin letrar të shekullit XX, me një epope të mendimit, me një udhëtim nëpër labirintet e gjithësisë mondane, artistike dhe intelektuale të epokës së Proust-it, me një zhbirim të jashtëzakonshëm psikologjik – të gjitha këto në shërbim të një gjuhe të papërsëritshme, me një shprehje sa të pa- sur e të ndërlikuar, po aq edhe të kthjellët

Romani “Frymë të vdekura” trajton realitetin e shoqërisë ruse të shekullit XIX, duke goditur me sarkazëm dhe ironi burokracinë, korrupsionin dhe moralin e kalbur të klasës pronare dhe të …

Përplasja mes tij dhe personit që gjen aty është sa qesharake, aq edhe tragjikomike: në heshtje, duke u zvarritur, duke u trembur, duke u zënë me fjalë, duke u përpjekur të mos zbulojnë njëri-tjetrin – dhe më pas, as ata vetë nuk e kuptojnë më me kë janë xhelozë. Me një regji skenike të përsosur dhe një ndjenjë kohe që i afrohet teatrit, Dostojevski e shndërron një episod xhelozie në një komedi të pastër njerëzore – të dhembshme, të çmendur dhe të paharrueshme

Dostojevski gjithashtu e përdor romanin për të kritikuar shoqërinë ruse të kohës së tij, duke e portretizuar atë si një sistem që ndihmon në përforcimin e ndjenjës së inferioritetit dhe frikës tek individët. Golyadkin, si një personazh, është një simbol i atyre që luftojnë për të gjetur vendin e tyre në një botë që i duket të huaj dhe armiqësore.

“Jetë në Vetmi” (ose “Kujtime nga Nëndheu”) është një nga veprat më të njohura të Fjodor Dostojevskit, e cila shquhet për pasqyrimin e thellë të natyrës njerëzore dhe përballjeve të brendshme të individit me botën dhe vetveten.