Ça t’ka shpirti

Të kishte shpirti yt atë ç’ka shpirti im… edhe ti do t’i urreje njerëzit.

Midis krizës ekzistenciale dhe dëshirës për t’i parë të vdesin pa iu dridhur qerpiku, ndoshta qëndron njeriu.

As i gjallë, as i vdekur – vetëm i vetëdijshëm.

Ky libër është një pasqyrë e qetësisë së frikshme që mbetet pas rrënojës:

aty ku dhimbja pushon së bëri zhurmë dhe vetmia merr formën e pranimit.