“Ai nuk ishte më nxënësi që e sheh botën nga dritarja, udhëtimi i tij nuk ishte më një shëtitje, fundi i pashmangshëm i së cilës ishte kthimi në shtëpi. Kjo botë e madhe tani ishte bërë reale, ai ishte pjesë e saj, fati i tij prehej brenda saj, qielli i saj ishte i tiji, moti i saj ishte i tiji.
Ishte i vogël në këtë botë të madhe, ashtu i vogël vrapoi si lepur, si brumbull nëpër pa-fundësinë e saj kaltëroshe.
Aty nuk binte asnjë kambanë për ta zgjuar nga gjumi, për të shkuar në kishë, për të shkuar në mësim, për të ngrënë drekë.”.
Komente
Nuk ka ende komente